ΙΣΩΣ ΚΑΠΟΤΕ

ΙΣΩΣ ΚΑΠΟΤΕ

όλα είναι εδώ, η άνοιξη, οι μνήμες, οι αγάπες, παλιές και νέες, εγώ κι εσύ. 

κάποτε θα συναντηθούμε, θαρρώ πως δεν θα αργήσει να έρθει εκείνη η ώρα

είναι πολύ κοντά αλλά και πολύ μακριά, πέρα από τη θολή γραμμή των οριζόντων αλλά και πολύ κοντά στην ακτή της γαλαζοπράσινης θάλασσας με τις μεγάλες πέτρες που ματώνουν τα πόδια καθώς τη διασχίζουν.

θα ξαναβρεθούμε κάτω από τη σκιά των ψηλών πεύκων και θα γλυστρίσουμε στις πευκοβελόνες

εσύ θα μου πιάσεις το χέρι και θα με φιλήσεις απαλά στα χείλη.... σαν αποχαιρετισμός θα μοιάζει...δεν αποχαιρετηθήκαμε ποτέ μόνο κοιτάζαμε με νόημα ο ένας τον άλλον στα μάτια χωρίς ποτέ να ανταλλάξουμε κουβέντα μόνο βλέμματα που έλεγαν τόσα πολλά και που ήταν ανίκανα να πουν κι άλλα τόσα... ναι έτσι θα γίνει ...μόνο που αυτή τη φορά θα σε κοιτάξω βαθιά στα μάτια καθώς θα απομακρύνομαι...γιατί κάποια πράγματα δεν μπορούν να συνεχίζουν να υπάρχουν παρά  μόνο μέσα στη θύμιση και στη ψυχή...

ΔΡΟΜΟΙ

ΔΡΟΜΟΙ

 

δρόμοι μεγάλοι, δρόμοι μικροί, δρόμοι φιδωτοί, τρίστρατα, δρόμοι χωρίς επιστροφή κι εσύ θέλεις να επιστρέφεις κάθε τόσο αλλά δεν μπορείς, δεν έχεις χρόνο, δεν έχεις χώρο, δεν εχεις πολλές ζωές ακόμα να ζήσεις. κι αν έχεις φτάσει όπου πίστευες και καθόσουν λίγο στη σκιά του γέρικου δέντρου για να ξαποστάσεις πάλι θα έψαχνες ποιο δρόμο να πάρεις γιατί χωρίς τους δρόμους η ζωή σου είναι μισή χωρίς νόημα. έτσι πίστεψες, όλα αυτά τα χρόνια κι έτσι έκανες. άλλες φορές δίσταζες ποιο δρόμο να πάρεις κι άλλες πάλι ήσουν σίγουρος, χωρίς δεύτερη σκέψη και απλά προχωρούσες σφυρίζοντας αδιάφορα, μύριζες τον αέρα και θρηνούσες τους παλιούς σου έρωτες, αυτούς που σε έφεραν ως εδώ, ως το χείλος του γκρεμού, ως την ύστατη στιγμή που αποφάσισες να ακολουθήσεις το ένα και μοναδικό μονοπάτι πλέον του δικού σου πεπρωμένου. και τα μονοπάτια δρόμοι είναι σημασία δεν έχει που θα σε πάνε, εμπιστεύσου τον εαυτό σου και κάνε το βήμα, το άλμα, οτιδήποτε σε περάσει απέναντι και σε προετοιμάσει για τον επόμενο δρόμο.

                                                       ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ

είναι κάτι βράδια σαν και το αποψινό που ο ύπνος αρνείται να έρθει και που ο Μορφέας δεν θέλει να ανοίξει τις αγκάλες του και να με πάρει να ξεχαστώ σε μαγικούς ονειρικούς τόπους που όλα γίνονται, όλα επιτρέπονται. παράξενη η σημερινή μέρα όλα τα είχε, ένταση πάθος, κίνηση, και πολλή μελαγχολία, ίσως είναι αυτή η Άνοιξη που δε λέει να έρθει...αναρωτιέμαι τι φοβάται...μήπως τον έρωτα; μήπως την αποκάλυψη που προέρχεται από τα χνάρια που άφησε πίσω του αυτό το αγόρι με το αδέξιο πανοφώρι, ο χειμώνας, που ξεπηδάει από το τραγούδι του Άσιμου; ο κύκλος όμως της ζωής ανοίγει, γυρίζει και συνεχίζει την αέναη πορεία του, το μαγικό ταξίδι. πολλά ταξίδια έχω ξεκινήσει αυτόν τον καιρό και ανυπομονώ για  τα λιμάνια που θα πιάσω παρέα με τους συνταξιδιώτες μου... σιγά-σιγά ξεδιπλώνω το χάρτη, σημειώνω τα λιμάνια, χαράζω πορεία που ίσως και να μην την ακολουθήσω τελικά αλλά ΄τι πειράζει; όλα τα λιμάνια του κόσμου είναι έτοιμα να δεχτούν εκείνον που αποφασίζει να εκείνο το ταξίδι....