Στα ίδια μέρη τα παλιά κι αγαπημένα ξαναπερπατώ, στους στενούς πλακόστρωτους και κάποιες φορές πολύβουους δρόμους της πόλης, στα πεζοδρόμια με τη πραμάτεια των εμπόρων απλωμένη πάνω τους, περνώ ανάμεσα από τους μικροπωλητές και τους πλανόδιους. Ξέρουν κάθε μου μυστικό, δεν μπορώ να τους κρυφτώ. Με έχουν δει να κλαίω, να αγανακτώ, να προβληματίζομαι, να προχωρώ με γοργά βήματα χαμένη στις σκέψεις μου, να μη με χωράει ο τόπος αλλά και να πετάω από τη χαρά μου και να σιγοψιθυρίζω αγαπημένους στίχους......
ζωή που άφησα στη μέση της πιο συναρπαστικής διαδρομής, ανθρώπους που γνώρισα και την ίδια στιγμή αποφάσισα να μην τους ξανασυναντήσω.....
αλήθεια πότε φεύγουμε πραγματικά από κάπου και πότε αφήνουμε πίσω μας τον παλιό εαυτό μας;
όσους δρόμους και να πάρουμε στη διάρκεια της διαδρομής μας, όλοι θα αποδειχθούν προσωρινοί και ίσως σε κάποιες περιπτώσεις μάταιοι....πάντα θα γυρίζω πίσω στον αρχέγονο φόβο....νομίζεις ότι πήγες ένα βήμα μπροστά....πλάνη...πάντα θα επιστρέφεις όσο κι αν περιπλανιέσαι...γιατί απλά θα παραπλανάσαι, μόνο η σειρά των γραμμάτων αλλάζει.
παραπλάνηση... περιπλάνηση.... τη ζωή μου έχω ζήσει με τους αναγραμματισμούς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου