O TΟΠΟΣ ΠΟΥ ΜΕΓΑΛΩΣΑ

Ο  τόπος που μεγάλωσα  θα με εμπνέει πάντα ό,τι  κι αν γίνει όπου κι αν πάω ό,τι  κι αν σκεφτώ  τα βήματά μου θα αφήνουν τα ίχνη τους στο μικρό νησάκι του ιονίου, εκεί όπου ερωτεύθηκα, αισθάνθηκα, μύρισα απογοητεύτηκα κατάστρωσα το επόμενο σχέδιο και δεν το τήρησα ποτέ μα πάνω από όλα έπαιξα κι ένιωσα τι θα πει να έχεις γιαγιά και παππού κι ας σε μαλώνουν κι ας σε κλειδώνουν στο δωμάτιο το μεσημέρι όταν όλοι κοιμούνται γιατί έτσι πρέπει. Ήξερα πάντα ότι θα πέρναγε το μεσημέρι και το παιχνίδι θα συνεχιζόταν μπροστά στο σπίτι με τα άλλα παιδιά…. αναμνήσεις όμορφες γλυκές αγαπημένες που πονάνε αλλά κρύβουν τόση γλύκα!! Πονάνε γιατί ξέρεις μεγαλώνοντας ότι ανήκουν στο παρελθόν και μόνο εκεί… όσο μεγαλώνεις εσύ τόσο μικραίνουν εκείνες αλλά γίνονται πιο έντονες ….η γιαγιά, ο παππούς, περίεργοι άνθρωποι και τόσο αγαπημένοι το σπίτι μπροστά στο λιμάνι με τα παράθυρα να κοιτάνε τη θάλασσα και να καλωσορίζουν τους καινούριους που έρχονται για πρώτη φορά αλλά και τους παλιούς που σαν παιδιά περιμέναμε με αγωνία για να ξανασυναντηθεί η παρέα να μείνει αγαπημένη για λίγο και μετά να χωρίζουμε, να τσακωνόμαστε και να ξανασμίγουμε να προσθέτουμε καινούριους και λυπόμαστε όταν τους χάνουμε …. Παιχνίδια και κολύμπι…. παιδικά χρόνια αρωματισμένα με ιώδιο, γιασεμί , νυχτολούλουδο, χρωματισμένα με όλες τις αποχρώσεις του μπλε,  με το χρώμα της μπουκαμβίλιας και του γερανιού, με τα χρώματα της δύσης και της αυγής… ήχοι από τα κύματα της θάλασσας αλλά και τη φωνή της γιαγιάς που έβγαζε ιστορίες από το μυαλό της και μας τις διηγούνταν με τόση ζωντάνια λίγο πριν κοιμηθούμε.. καλύτερες από το μεγαλύτερο παραμυθά …  παιδικές φωνές και πατάτες τηγανητές τα  σούρουπο …. Φρέσκο ψάρι από τον παππού που τον βοηθούσαμε με τα δίχτυα του και κοπανάγαμε τα χταπόδια 100 φορές από την κάθε πλευρά για να μαλακώσουν και να μας τα μαγειρέψει η γιαγιά με κοφτό μακαρονάκι και ντομάτα…

Λένε ότι η παιδική σου ηλικία σε καθορίζει κι έτσι είναι…