σκέψεις τραίνων

τραίνα ράγες αποβάθρες και αναμονές κυρίως αναμονές. αυτές είναι οι πιο σημαντικές. εκεί γνωρίζεις καινούριους ανθρώπους, συνομιλείς μαζί τους ή κρυφακούς και θες κάποιες φορές απελπισμένα να επέμβεις αλλά βλέπεις δεν μπορείς πάντα. κάθεσαι πάντα στο παράθυρο θες να μετράς το χρόνο που περνάει με το βλέμμα  προς τις ράγες γιατί καθώς τρέχουν κι αυτές  έχεις την  ψευδαίσθηση ότι όλα θα περάσουν έτσι τόσο γρήγορα χωρίς πολλή σκέψη χωρίς δικαιολογία χωρίς θυμό ίσως και χωρίς πόνο. για το τοπίο ούτε που νοιάζεσαι. μόνο όταν η φωνή από το μεγάφωνο αναγγείλει τον επόμενο προορισμό και το τραίνο σταματήσει θα σηκώσεις λίγο το βλέμμα και θα κοιτάξεις αδιάφορα όσο πιάνει το οπτικό σου πεδίο στο παράθυρο. ίσως κάποιες φορές αν έχεις κέφι διάθεση και κουράγιο να ανασηκωθείς λίγο από το κάθισμά σου και να δεις πιο πέρα. μέσα σου βέβαια μετράς τους σταθμούς που υπολείπονται για τον προορισμό σου και άλλες φορές χαίρεσαι που καθυστερούν και μερικές άλλες λυπάσαι. θα ήθελες να είχες λίγο ακόμα χρόνο να απολαύσεις τη διαδρομή. αυτό όμως δεν γίνεται και το διαπιστώνεις όταν πια είναι αργά, όταν έχεις ήδη κατέβει και σκέφτεσαι  ότι θα μπορούσες σήμερα να καθυστερήσεις λίγο και καθυσυχάζεις τον εαυτό σου ότι την επόμενη φορά αυτό θα κάνεις. αλλά δεν γίνεται σχεδόν ποτέ γιατί ξεχνάς την υπόσχεση που έδωσες στον εαυτό σου και τη θυμάσαι πάλι μόλις έχεις ήδη κατεβεί. γιατί απλά έτσι συμβαίνει στην πραγματική ζωή.